Temperatura. Odczuwanie temperatury przez nasze ciało zależy od wielu czynników. Główny wpływ na nie ma mierzona temperatura i wilgotność. Latem komfortowy przedział temperatur to 23℃ – 26℃ przy wilgotności od 25% do 60%. Zimą to odpowiednio 20℃ – 24 ℃ i 30% do 60%. Na podstawie normy ANSI/ASHRAE Standard 55: Thermal Environmental Conditions for Human Occupancy.

Wilgotność. Urządzenie podaje wilgotność względną w przedziale od 0% (powietrze całkowicie suche) do 100% (powietrze nasycone całkowicie parą wodną). Wyższa wilgotność zmniejsza skuteczność chłodzenia ciała przez pocenie, zmniejszając szybkość odparowywania wody ze skóry. Opracowano na podstawie Wikipedia.

CO2

Dwutlenek węgla. Gaz będący składnikiem ziemskiej atmosfery. Jego poziom wynosi ok. 400 cząstek na milion (ppm), czyli 0,04%. W pomieszczeniach głównym źródłem emisji CO2 jesteśmy my sami i nasz oddech. Gdy poziom dwutlenku węgla przekroczy 1000 ppm, wiele osób zaczyna odczuwać senność. Powietrze zawierające powyżej 2000 ppm może wywoływać nudności i bólu głowy. Powyżej 5000 ppm jest już niebezpieczne dla zdrowia i w takich pomieszczeniach nie powinno się przebywać dłużej niż 8 godzin. Na podstawie Kris Permentier, Steven Vercammen, Carbon dioxide poisoning: a literature review of an often forgotten cause of intoxication in the emergency department, „International Journal of Emergency Medicine”.

LZO

Lotne związki organiczne. Grupa związków organicznych, zawierające różne substancje np. aceton (występujący w farbach), terpen (składnik środków czystości), węglowodory aromatyczne (powstające w wyniku spalania drewna czy palenia papierosów). Ich poziom podnosi się zazwyczaj przy gotowaniu, jedzeniu, ale też sprzątaniu. Nie powinno się przebywać dłużej niż miesiąc w pomieszczenia, w których stężenie LZO przekracza 3 cząsteczki na miliard (ppb). Wartość maksymalna LZO w powietrzu nie powinna przekraczać 0,3 mg/m3 (1 mg/m3 = 1 ppb). Okresowo (np. przy remoncie) może wynosić nawet 25 ppb. Na podstawie German Committee on Indoor Guide Values.

PM2.5

Pyły zawieszony PM2.5. Najbardziej szkodliwy z pyłów. Jego cząsteczki mają średnicę mniejszą niż 2,5 mikrometra. Włoski ludzki ma zazwyczaj pośrodku swej długości ok. 60 mikrometrów. Drobny pył nie jest zatrzymywany przez system filtrujący w naszym układzie oddechowym i trafia do krwiobiegu. Odpowiada za szereg schorzeń: astmę, nowotwory płuc i gardła, zaburzenie rytmu pracy serca czy miażdżycę. Badania przeprowadzone w Krakowie pokazały, że pyły PM2.5 mogą być przyczyną niższej masy urodzeniowej dzieci. Norma dla tego pyłu to od 1 stycznia 2020 r. 20 mikrogramów na metr sześcienny powietrza.

PM10

Pył zawieszony PM10. Pyły powstające głównie w wyniku spalania w piecach domowych. Rozmiar cząsteczek je tworzących nie przekracza 10 mikrometrów. Dostaje się do naszego układu oddechowego i tu wywołuje szereg chorób: ataki kaszlu, zapalenie oskrzeli, pogłębienie astmy. Dodatkowo w skład tych pyłów wchodzi benzopiren, który jest rakotwórczy. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, aby średnie stężenie tego pyłu nie przekraczało w ciągu doby 50 mikrogramów na metr sześcienny powietrza. W skali roku poziom ten to 20 mikrogramów na metr sześcienny.